Op een ochtend zit Beertje op het balkon van het kasteel. Hij kijkt naar de vogels die door de lucht dansen.
"Ik wou dat ik ook kon vliegen," zucht hij.
Evi komt naast hem zitten. "Waarom zou je willen vliegen?" vraagt ze.
"Dan kan ik over Evia Land zweven! Dan zie ik alles van boven: de toverbomen, de grot, de liefdewolk..." Beertje zucht weer diep.
Evi denkt na. "Misschien kan de Liefdewolk je helpen?"
Ze kijkt omhoog naar het wolkje boven haar hoofd. "Liefdewolk, kun jij Beertje laten vliegen?"
De wolk begint te gloeien. Een klein straaltje licht valt op Beertje. Eerst gebeurt er niks. Maar dan — Beertje zweeft! Zijn pootjes gaan van de grond.
"AAAAH! Het werkt!" piept hij.
Hij zweeft een stukje naar links, dan naar rechts. Coco blaft eronder en springt omhoog.
"Pas op voor de boom!" roept Evi lachend.
Beertje stijgt hoger en hoger. Hij vliegt over de tuin, over het kasteel, over de geheime grot. Van boven ziet hij het hele koninkrijk. Het is prachtig.
Als hij weer naar beneden komt, valt hij zachtjes in een struik. "Poef!"
"Gaat het?" vraagt Evi terwijl ze hem eruit helpt.
Beertje lacht met bladeren op zijn kop. "Dat was het allerleukste ooit! Maar... vliegen is best vermoeiend. Ik denk dat ik toch liever op de grond blijf. Bij jou."
Evi knuffelt hem. "Gelukkig maar. Op de grond kunnen we tenminste samen spelen."
Einde 🎀