Het is middag in Evia Land en niemand kan Evi vinden.
Papa roept door het kasteel: "Evi! Waar ben je?" Beertje zoekt achter alle gordijnen. Coco rent van kamer naar kamer met zijn neus op de grond. Sterre het sterrenkonijn hupt door de tuin.
Maar geen Evi.
"Ik maak me zorgen," zegt papa zachtjes.
"Ik ga haar zoeken," zegt Beertje dapper.
Hij loopt het kasteel uit, de heuvels over. Onderweg komt hij een eenhoorn tegen — een prachtig wit paard met een glinsterende gouden hoorn.
"Zoek je Prinses Evi?" vraagt de eenhoorn. "Ik zag haar naar het Zilvermeer gaan."
"Kun je me brengen?" vraagt Beertje.
De eenhoorn buigt zijn hoofd. Beertje klimt op zijn rug. Ze galopperen door het toverbos, over de regenboogbrug, tot ze bij een rustig meer komen vol fonkelend sterrenlicht.
En daar zit Evi. Ze maakt een kransje van bloemen en zingt zachtjes een liedje.
"Evi!" roept Beertje. "Iedereen is ongerust!"
Evi kijkt op en lacht. "Sorry, Beertje. Ik wilde even alleen zijn. Deze plek is zo rustig en mooi."
De eenhoorn legt zachtjes zijn hoofd op Evi's schouder. "Soms moet je even tot jezelf komen," zegt hij. "Dat is oké."
Beertje knuffelt Evi. "Volgende keer zeg je het gewoon, dan komen wij met je mee."
Evi knikt. "Samen is alles leuker."
Ze rijden terug naar het kasteel — Evi op de eenhoorn, Beertje voorop. Papa zwaait vanaf de toren. Coco rent blaffend naar hen toe.
"Alles goed?" vraagt papa.
"Alles goed," zegt Evi. "Ik heb de mooiste plek van Evia Land gevonden."
De Liefdewolk verschijnt boven haar hoofd, stralender dan ooit.
Einde 🎀