Op een ochtend wordt Evi wakker. Ze kijkt omhoog naar de Liefdewolk — maar hij is er niet.
"Beertje!" roept ze. "De Liefdewolk is weg!"
Beertje rent naar het raam. De lucht is grijs. De zon schijnt niet.
Beneden in het kasteel is het stil. Papa zit aan tafel en kijkt sip. Coco ligt in een hoekje en kwispelt niet. Zelfs Sterre, die altijd vrolijk hupt, zit stil onder een struik.
"Iedereen is verdrietig en boos," fluistert Evi. "Wat is er gebeurd?"
Beertje sluit zijn ogen. Hij luistert naar de wind. Dan hoort hij het: een zacht, zwak stemmetje van hoog in de lucht.
"Ik ben ziek..." piept de Liefdewolk. "Ik heb liefde nodig om beter te worden. Maar iedereen is zo boos dat ik geen kracht meer heb."
Beertje kijkt naar Evi. "Ik moet iets doen."
Hij stapt naar buiten. Hij sluit zijn ogen en denkt aan alle liefde in zijn hart. Voor Evi. Voor papa. Voor Coco. Voor Sterre. Voor heel Evia Land.
En dan — hij begint te zweven!
"Ik kan vliegen!" roept Beertje.
Hij vliegt omhoog, hoger en hoger, tot hij bij de zieke Liefdewolk komt.
"Wolkje," fluistert hij. "Ik ga je helpen."
Beertje vliegt terug naar beneden. Hij gaat naar papa en geeft hem een dikke knuffel. Papa moet een beetje lachen.
Hij rent naar Coco en rolt met hem over de grond. Coco kwispelt weer.
Hij hupt naar Sterre en geeft hem een poot. Sterre's staart begint weer te stralen.
"Samen jongens!" roept Beertje. "We moeten allemaal iets liefs doen!"
Evi pakt papa's hand. Coco likt Sterre's neus. Sterre maakt een regenboog met zijn staart. En Beertje vliegt weer omhoog naar de wolk.
"Kijk," zegt hij. "We doen het samen."
De Liefdewolk begint te gloeien. Eerst zacht, dan feller. Hij wordt groter en ronder en stralender dan ooit.
"Dank jullie wel," zegt de wolk blij.
De zon breekt door. Iedereen is weer vrolijk. En Beertje?
Beertje is de grootste superheld van heel Evia Land. 🐻🦸
Einde 🎀