Op een mooie ochtend in Wolkenhaven, keek Evi met haar mooie, veranderlijke kleuren naar de lucht. “Hé, kijk eens!” riep ze. “De sterren zijn verdwenen!”
Een dappere jongen, Max, stond naast haar. “Wat? Dat kan niet!” Zijn ogen glinsterden van nieuwsgierigheid. “Wat moeten we doen, Evi?”
“We moeten ze terugvinden!” zei Evi enthousiast. “Laten we samen op avontuur gaan!”
Ze sprongen op het dichtstbijzijnde wolkenpad en reisden naar de zijkant van de Luchtige Bergen. “Wat als we de sterren niet kunnen vinden?” vroeg Max een beetje bang.
Evi lachte en betoverde de lucht met een lichte regen. “Geen zorgen, ik kan altijd een regenboog maken om ons de weg te wijzen!”
Na een lange reis over de fluffy wolken en glinsterende regenbogen, kwamen ze bij een magische grot. Het was donker en stil. “Dit is eng,” fluisterde Max.
“Maar kijk!” zei Evi, wijzend naar een glinsterend lichtje diep in de grot. Ze renden naar binnen.
Daar, in het midden van de ruimte, lagen de sterren vastgehouden door een boze schaduw. “Als jullie de sterren willen hebben, moeten jullie eerst mijn raadsel oplossen!” snorde de schaduw.
Max ademde diep in. “Oké, wat is het raadsel?”
De schaduw grijnsde en stelde zijn vraag. Na even nadenken stralen Max en Evi de oplossing uit. “Het antwoord is de zon!” riep Max.
“Goed gedaan!” zei de schaduw en laat de sterren vrij. Evi en Max juichten van vreugde. “We hebben ze terug!”
Ze keerden terug naar Wolkenhaven en de sterren straalden helder aan de lucht. “Dank jullie wel!” piepten de sterren blij.
Vanaf die dag werden Evi en Max de helden van Wolkenhaven en beleefden ze elke dag nieuwe avonturen, met de sterren die altijd over hen waakten.