"Vandaag gaan we het magische bos verkennen!" roept Evi.
Papa pakt zijn rugzak. Beertje klimt op Evi's schouder. Coco blijft bij Kirsten thuis.
Ze lopen het Toverbos in, dieper dan ze ooit geweest zijn. De bomen worden hoger. De lucht wordt groener. Overal klinken vrolijke geluidjes.
"Wat is dat?" vraagt Beertje. Hij wijst naar een grote oude eik. In de stam zit een klein deurtje. Niet groter dan een broodtrommel.
Papa bukt. "Dat is bijzonder. Evi, durf je het open te maken?"
Evi knikt. Ze duwt het deurtje open.
Er stroomt warm goud licht uit. Achter het deurtje is een trapje dat naar beneden leidt.
"Zullen we?" fluistert Evi.
"Als je erin gelooft, kan alles," zegt papa met een glimlach.
Ze kruipen door het deurtje en lopen het trapje af. Beneden komen ze in een prachtig dorpje. De huisjes zijn klein en rond, met daken van mos. Overal hangen lampionnetjes.
En dan zien ze de bewoners.
Dwergen!
Kleine mannetjes met lange baarden en vrolijke mutsen. Ze zijn aan het dansen op vrolijke muziek.
"Kijk!" roept een dwerg met een rode muts. "Bezoek!"
Alle dwergen stoppen met dansen en kijken naar Evi, Beertje en papa.
"Welkom, welkom!" zegt de dwerg. "Ik heet Bor. Dit is Dwergendorp. We krijgen bijna nooit bezoek!"
"Waarom niet?" vraagt Evi.
"Omdat bijna niemand het deurtje vindt," lacht Bor. "Alleen mensen die echt in magie geloven, kunnen het zien."
Papa glimtrots naar Evi.
De dwergen geven een groot feest. Ze delen koekjes uit die naar honing smaken. Ze dansen in een kring. Beertje danst zo hard dat hij omvalt. Evi moet zo lachen dat de Liefdewolk boven haar hoofd meedanst.
"Willen jullie blijven slapen?" vraagt Bor. "We hebben een gastenhuisje."
"Graag!" zegt Evi.
Die nacht slaapt ze in een piepklein bedje van dennennaalden. Beertje ligt naast haar in een notendop. Papa past net in het grootste bed, maar zijn voeten steken uit.
"Dit was het beste avontuur ooit," fluistert Evi.
Beertje knikt. "Morgen gaan we weer naar huis. Maar vandaag... vandaag was magisch."
Einde 🎀