Evi zit onder de grote eik in de tuin. Haar ogen zijn een beetje rood. Ze heeft stilletjes zitten huilen.
Beertje zit naast haar. "Waarom ben je verdrietig?"
"Weet ik niet," fluistert Evi. "Ik voel me gewoon eenzaam."
Op dat moment hoort ze voetstappen. Een jongen komt aanlopen. Hij heeft bruin haar en vriendelijke ogen.
"Hé," zegt hij zachtjes. "Alles oké?"
Evi schudt haar hoofd.
De jongen gaat naast haar zitten. Hij zegt niks. Hij blijft gewoon zitten, naast haar, tot ze niet meer huilt.
"Ik ben Sem," zegt hij na een tijdje.
"Evi."
Sem plukt een paardenbloem en geeft hem aan haar. "Hier. Voor jou."
Evi moet een beetje lachen. "Dank je."
Ze worden stil. Maar het is een fijne stilte.
De volgende dag staat Sem weer bij de poort.
"Kom je spelen?" vraagt hij.
En zo wordt het elke dag. Sem en Evi rennen door de tuin, klimmen in bomen, en plukken bloemen. Beertje zit op Evi's schouder en lacht. Coco rent blaffend achter ze aan.
"Kijk," zegt Sem op een dag. Hij heeft een kransje gemaakt van madeliefjes. Hij zet het voorzichtig op Evi's hoofd.
"Ben ik een prinses?" lacht Evi.
"Je bent altijd een prinses," zegt Sem.
Evi's wangen worden roze. De Liefdewolk boven haar hoofd gloeit zachtjes.
Papa kijkt vanuit het raam. "Wie is die jongen?" vraagt hij aan Kirsten.
Kirsten lacht. "Dat is Sem. Evi's nieuwe vriend."
Papa glimlacht. "Ze ziet er blij uit."
"Ja," zegt Kirsten zachtjes. "Heel blij."
Evi plukt nog een bloem en geeft hem aan Sem. "Voor jou."
Sem stopt hem achter zijn oor en grijnst.
En Evi? Ze is niet meer eenzaam. Nooit meer.
Einde 🎀