Het was een zonnige dag in Stroopwafelstad, waar de gebouwen wiebelden als een dronken man op een trampoline. Kareltje, met zijn kleurrijke outfit vol vlekken en een onhandige grijns, had besloten dat het tijd was voor een koekjesuitdeling. "Waar kan je beter geluk vinden dan in een koekje?" riep hij enthousiast naar een passerende boom die cynisch zijn takken schudde.
Met een verhalenbundel onder zijn arm en een grote tas vol koekjes op zijn rug, dartelde Kareltje naar het centrale plein, waar de inwoners met hun dagelijkse problemen waren verzonken. Pim Pompe zat op een bankje en mopperde dat de zon te fel scheen, terwijl zijn schaduw zich als een teleurgestelde huisdier achter hem verschool. “Als het niet één ding is, is het wel iets anders. Dit weer? Ik kan er niet tegen!” klaagde hij.
“Maar kijk, Pim! Koekjes!” Kareltje riep terwijl hij een koekje uit zijn tas tevoorschijn toverde. Het koekje viel echter rechtstreeks in het gezicht van Tinkerbell, die net met een sprankelende spreuk de lucht probeerde te vullen met positieve energie. “O, Kareltje! Waarom moet je altijd zo klunzig zijn?” vroeg ze met een geglimlacht maar ook een hint van sarcasme.
Kareltje schoot in de lach, terwijl hij dieper in zijn tas begon te graven. “Hee! Kijk! Wafels!” Bij iedere poging om de stapel lekkernijen aan te bieden, verdwenen ze tussen zijn vingers of rolden ze over de grond, als een moordende zwerm insecten die op de vlucht was. Forrust, die zijn dansmoves oefende op de achtergrond, werd ondertussen zo afgeleid dat hij met zijn voeten in een ton vol vloeibare chocoladesaus belandde. Hij danste verder, zonder een greintje zelfbewustzijn, wat resulteerde in een slapstickachtige chaos.
“Dit is een schandvlek op mijn zorgvuldig opgebouwde klagen!” brieste Pim terwijl Kareltje in een wervelwind van koekjes en verweking de chocoladesaus dichtbij was. Het was alsof een van de gebakjes een persoonlijke vendetta tegen zijn gelaatsuitdrukking had.
In de tussentijd was Remy er eindelijk in geslaagd om wat connection te maken door zelf een koekje proberend te vangen, maar niet voordat één van de wiebelen zijn weg naar Evi had gevonden, die met haar grote kroon het feest in de fik leek te steken. “Koekjes zijn als sprookjes, die komen en gaan zonder waarschuwing!” riep ze, terwijl ze zonder verder nadenken met een koekje zwaaide en de chaos nog meer aanwakkerde.
De stralende vorm van de zorgzame Kirst verscheen te midden van de chaos. “Mensen, het is maar een koekje! Laten we lachen om deze misère!” zei ze, terwijl ze haar schort vol pleisters rijkelijk deelde, alsof ze het ongemak kon transmuteren in iets magisch. Maar wie had verwacht dat Kareltje een stap miste en plat op de grond viel, met een koekje recht in het gezicht van de nietsvermoedende Evi?
Duitsers en Engelsen kijken al jarenlang naar hun drama's, maar niets kon op tegen de explosie van gelach die de lucht vulde in Stroopwafelstad. Kortom, hoewel de koekjesuitdeling uit de hand was gelopen, bracht het meer vreugde dan ooit. Donald Duck had iets dergelijks misschien nooit kunnen bedenken.
En terwijl de inwoners van Stroopwafelstad nog steeds in de schaterlach zaten, was Kareltje al verder gevlogen naar nieuwe wangedragingen, onbewust van de absurditeit die hij had veroorzaakt. “Ach,” bromde Pim met een schouderophalend gebaar, “misschien was het een succes omdat het een ramp was.”
Met dat laatste woord bleef hij achter op het bankje, terwijl de rest vrolijk rond zesde maar verder ging met hun eigen slapstickleven, in de hoop dat de volgende dag hen net zo veel chaos zou opleveren.