Het was een doodgewone dag in Stroopwafelstad — als dat al een ding was — waar de gebouwen wiebelend hun ondergang inluidden door hun eigen fundering te verwaarlozen. Pim Pompe, de dwerg met een fors talent voor klagen, besloot het deze keer groots aan te pakken. "Waarom niet een klaagwedstrijd organiseren?" riep hij uit met een frons die zelfs de hemel deed bibberen van onzekerheid. De inwoners, bij gebrek aan beter, vonden dit een schitterend idee.
Onder de schaduwen van Het Zuchtende Bos, waar de bomen voortdurend klaagden over hun takken die nooit aftakelden, verzamelden de inwoners zich. Kareltje, de chaosmaker, had in zijn enthousiasme al het podium met stroopwafels versierd, wat de zaak niet echt vergemakkelijkte. "Ik hoop niet dat er per ongeluk een wafel op het microfoon komt!" mompelde Pim, wat niemand kon horen vanwege de lawaaiige menigte.
Iemand begon te klagen dat zijn taarngras niet meer groeide. "Bla-bla-bla, toen ik klein was, groeide het Taarngras!" begon hij, en daaropvolgend roldenkende uitdrukkingen raakten de harten van de menigte. Maar net toen de wedstrijd op gang kwam, gebeurde er iets bizars. De klachten leken hun eigen leven te gaan leiden.
Er verscheen een grote, woeste Taarngrasgeest, schreeuwend om aandacht. Met een roestige stem schreeuwde hij: "Jullie klagen? IK heb geen raam om uit te kijken!" De mensen keken elkaar aan met een mengeling van verbijstering en hilariteit. Ironisch genoeg, bleek deze geest zowaar ook een gevoel voor humor te hebben. Terwijl hij brulde, gierde het lachen door de menigte. "Dat is nog eens een spraakmakende klacht!" gilde Evi, waarbij ze haar kroon recht zette mét een ondeugende glinstering in haar ogen.
Kareltje, die altijd op zoek was naar een kans voor chaos, sprong naar voren en riep: "Geef me deze geest, ik wil zijn taak overnemen!" Met zijn gebruikelijke onhandigheid kwam hij te vallen en viel met een plof tussen de bomen. Maar in plaats van boos te zijn, keken de bomen naar elkaar en ze bispelden hun beklag over Kareltje's erge dans- en eetgewoonten. “Ik had mijn takken juist gewaterd voor een nieuwe look!” riep een boom, terwijl zijn takken omhoog schoten.
Pim, inmiddels een beetje in paniek, trok aan zijn baard. “Dit is een klacht, maar dan in het kwadraat! Wat nu?” En net toen hij dat zei, vloog Tinkerbell naar voren, twinkelend als een kortsluiting in de kerstverlichting. “Laten we de klachten omzetten in dans! Wie zich het meeste mispeutert, wint!”
Forrust sprong op het podium, en met zijn onbenullige stijl — een mix van tapdansen en الجمباز — deed hij de geest en de bomen meedansen. Een waar schouwspel begon: de Taarngrasgeest flapte zijn takken in een soort van “klagend varkensgeluid”, terwijl de klagende bomen ziekelijk om hen heen draaien. De aanwezigen lagen volledig in een deuk. “Dít is mijn klacht! Falende grootsheid!” schreeuwde Pim, terwijl hij zich neerplofte van het lachen.
Aan het eind van de dag, toen de klachten weer in hun oorspronkelijke vorm waren geheeld, liepen de inwoners met een dosis hilariteit naar huis. Zelfs de dreigende Taarngrasgeest had zijn frons laten vallen en bekeek de sterren alsof hij voor het eerst die lichtjes zag.
Pim Pompe kwam pas weer tot rust toen hij tedere klanken vanuit de lucht hoorde. Het bleek de geanimeerde bomen te zijn die hun verhalen aan de sterren vertelden, shuffle ontdekkend dat humor hun grootste klankbord was. "Misschien moeten we het opnieuw proberen," mompelde hij, een grijns op zijn gezicht, wetende dat Klaagland en zijn huurders — het absurde universum — zonder die gekke grappen, niet had gekund.